وقتي در شب راه ميرفتم

      و در جستجوي پناهگاه گرمي بودم

      از کنارم گذشت

       گقتم:       

                         " هي نگاه کن ! روي مژه هايت دانه هاي برف ريخته است..."

       و او گفت:

                    " اين برف نيست پرهاي بالشي است که خدا در آسمان تکانده است..."

        و سپس لبهاي خندانش را گشود  تا برفي را فوت کند

        و ما هر دو خنديديم بعد به چشمانش نگاه کردم

                 و ديدم که چشمانش گرمترين پناهگاه جهان است ...

                                               *        *         *

  نجوايي از سوي تو
                        نگاهي کوتاه از تو
                                            لبخندي بر لبان زيبايت
                                                                   و من خود را غرق در عشق مي يابم

   نامت را صدا مي زنم
                               خانه ام غرق عطر مي شود
                                                                   ياس ها هم به نامت حسودي مي کنند